نکات اجرایی و فنی سازه های پیش ساخته

نکات اجرایی و فنی سازه های پیش ساخته

1– تقسيم بندی سيستم هاي ساختماني از منظرهای متفاوت:                 

سيستم هاي ساختماني از منظرهای  متفاوت به دسته های ذيل تقسيم می شوند :

حوصله خوندن نداری؟!! به جای خوندن پادکست پایین رو گوش کن 😉 

1-1-از منظر روش هاي متفاوت ساختماني

1-2-از منظر انواع مصالح

1-3-از منظر انواع گسترش

1-4-از منظر انواع اتصالات

در اين قسمت به بررسي هر يك از تقسيم بندي ها و خصوصيات مربوط به آنها می پردازیم .

 

1 -1-از منظر روش هاي متفاوت ساختماني:

از این منظر روش هاي ساختماني به سه دسته زير تقسيم مي شوند :

سيستم صفحه اي ، سيستم قابي ( اسكلتي ) ، سيستم حجمي ( سلولي )

 

  • سيستم صفحه اي: تشکیل شده از صفحات تخت به ابعاد يك قسمت ديوار يا كل ديوار به عنوان جدا كننده يا باربر.اين سيستم از بهترين روش هاي پيش سازي ساختمان بعد از جنگ جهاني دوم است. اغلب در اين روش جهت مقابله با نيروهاي افقي از هسته هاي مركزي  شامل پانل هاي باربر متقاطع  استفاده مي شود كه کاربری اين هسته ها تامین  فضاي تاسيسات و سرويس ها و … می باشد.
  • سيستم قابي ( اسكلتي ):در این سیستم عمل باربري به عهده  قاب هاي اسكلتي مي باشد  . در فضای مابين آنها ، از ديوارهاي غير باربر جداكننده ـ و به عبارتی از دو گروه مختلف عناصر ـ استفاده مي گردد.
  • سيستم حجمي ( سلولي ): كه به شکل سلول هاي متفاوت ، هم اندازه اتاق ها ـ كه همزمان باربر و جدا كننده هستند ـ ساخته مي شود. در اين روش نماي خارجي ، پوشش هاي داخلی ، قطعه های چوبي ، پنجره ها به همراه شیشه و حتي كليه قطعات سرويس ها در سلول ها در كارخانه آماده و نصب شده اند و در سايت پروژه تنها با روي هم گذاشتن اين قطعات سه بعدي حجم ساختمان کامل مي گردد. در اين سیستم سهم حجم کاری كارگران در سايت 20 درصد است ، در واقع 80 درصد كار قبلاً در كارخانه انجام شده و لذا مدت عمليات نصب به طور قابل توجهی كاهش مي يابد و سرعت زمان پروژه نسبت به دیگر ساختمان هاي پانلي 3 الي 4 برابر است.

 

1-2- از نقطه نظر نوع مصالح :

1-2-1-سيستم هاي سبك: 

اصطلاح سيستم سبك به سيستم هايي اطلاق مي شود كه وزن مخصوص اجزاء تشكيل دهنده آنها از وزن مخصوص آب كمتر است . اين مواد اکثرا مواد تركيبي ، چوب و مشتقات آن همچون كاغذ و مقوا و … هستند.

در ساختمان هاي يك تا دو طبقه با این سیستم ، ساختمانها بدون اسكلت فلزي يا بتني هستند اما در ساختمان هاي بلند اسكلت ساختمان فلزي يا بتني و در کنار آن ، مواد پوشاننده از مواد سبك هستند.

 

1-2-2-سيستم هاي سنگين :

سيستم سنگين به سيستم هايي اطلاق مي شود كه وزن مخصوص مواد تشكيل دهنده آنها از وزن مخصوص آب بيشتر است، سيستم هاي سنگين معمولا در هر متر مكعب فضا بيش از 1000 كيلوگرم وزن دارند و مصالح تشکیل دهنده آنها شامل بتن و آجر و غيره مي باشد.

 

1-3-از منظر انواع گسترش سيستم ها:

1-3-1- سيستم هاي بسته : 

به سيستم هايي گفته مي شود كه كارخانه تنها پيش سازي قطعات مصرفی ساختمان هاي خود را توليد نموده و با مصرف کردن آنها پروژه های خود را تکمیل  و اجرا مي نمايد.

در اين سيستم هماهنگي با سيستم هاي ديگروجود ندارد و در نتیجه عناصر تولیدی فقط در همان سيستم مصرف و استفاده مي گردد ، در واقع از حیث اندازه و اتصال با ساير سيستم ها همخوانی ندارد.

 

1-3-2-سيستم هاي باز:

بدلیل آنكه هدف اصلي در روش هاي صنعتي و پيش سازي شده كاهش مقدار هزينه ها و اقتصادي كردن پروژه است و چون در سيستم بسته بازار نهایی عناصر و قطعات تولید شده محدود به همان سيستم و در نتيجه كاهش میزان فروش مي گردد بنابراین سيستم باز با امکان هماهنگي بين سيستم ها و اجزا آنها ابداع گردید.

در این سیستم دريافت سفارش هاي كوچك نیز امكان پذير است اما در سيستم هاي بسته با توجه به آنچه توضیح داده شد دريافت سفارش مرتبط با حداقل يك هزار واحد مسكوني براي احداث يك كارخانه ضروري است.

 

1-4-از منظر نوع اتصالات:

1-4-1-سيستم با اتصالات تر :

در اين سيستم ها اجزا به روشی به هم متصل مي شوند كه اتصال آنها بصورت کاملا بسته بوده و به طور قطع هوا از آن عبور نمي كند. اين اتصالات غالبا بوسیله عناصر پر كننده همچون بتن بوجود مي آيند . در واقع در محل اتصال دو قطعه یک فاصله اي در نظر گرفته می شود كه اجزایی از قطعات در اين فاصله با هم درگير مي شوند و سپس با بتن ریزی فاصله مورد نظر كاملاً پر مي شود.

 

1-4-2-سيستم با اتصالات خشك : 

سيستمي كه حتي مقدار کمی  هوا از اتصالات آن عبور نمايد سيستم با اتصالات خشك نامیده می شود. در سیستم با اتصالات خشک اغلب از اتصالات پيچ و مهره اي و يا جوش استفاده مي شود. سيستم با اتصالات خشك از نظر طراحي اتصالات نیازمند  ظرافت و دقت بيشتري است و كليه عمليات و امكانات اتصال مي باید از قبل در طراحی بررسی شود.

 

2-اتصالات ( مونتاژ ) عناصر پيش ساخته : 

اصول اتصالات ، در واقع پیچیده ترین مسئله سيستم هاي ساختمان پيش ساخته است. وقتی در بناهاي سنتی شكافي بوجود آيد ، مرمت آن به خودی خود كار دشواري است ، اما در ساختمان هاي پيش ساخته ، وجود تعدادی شكاف اجتناب ناپذير است و میبایست آنها را در مقابل شرایط جوی كاملاً غير قابل نفوذ ساخت. نصب قطعات پيش ساخته ، مستلزم آن است كه فواصلي بين آنها در نظر گرفته شود كه نقش زير را دارند :

ـ پوشش تغييرات به وجود آمده در احجام قطعات

ـ پوشش حركات جزئي بنا در اثر نشست عادي آن و زمين لرزه ها.

ـ جلوگيري از نفوذ آب و باد به داخل بنا

ـ تامين عايق حرارتي مناسب

ـ ايجاد يك نماي زیبا و مشخص كردن اشکال عناصر تشكيل دهنده ي نما

 

2-1-اتصالات بسته :

اين نوع اتصال ، امروزه در اغلب سيستم هاي سنگين متداول است. پس از نصب قطعات پيش ساخته در محل پروژه و ريختن بتن در اطراف ميله هاي فولادی اتصال ، درز حاصله را بوسیله نوعی ماستيك مخصوص كه همیشه حالت الاستيكي خود را تا حدي حفظ مي كند پر مي كنند.

 

2-2-اتصالات باز :

انتخاب اتصالات باز بتني بدلیل اين است كه زمانی که نماي بنا در مسیر فشار باد واقع شود، در صورتیکه جريان باد بعد از عبور از درزی باريك وارد فضايی بازتر شود ، فشارش كاهش مي يابد. اين فضاي خالي را كه در طول تمامی درز اتصال مابین دو المان پيش ساخته به شکل شياري تعبيه مي گردد فضاي انبساط مي نامند. همچنین عملاً اثبات شده است كه رطوبت بارش هم به نقطه اي جلوتر از فضاي انبساط ، وارد نمی شود. در شرايط مذکور نتها كافي است كه آب باران از طریق مناسبي به بيرون هدايت شود و با همچنین با نصب يك تور فلزی به عنوان پشه بند ، جلوي ورود حشرات را بگيرند تا فضاي داخلي بنا از هر عامل خارجي حفاظت شود.

انواع پروفيل آلومينيومی و يا مصالح چوبي جهت انسداد درزها ، از گزینه های قابل تامل هستند.

 

3-میزان خطا در تولید و نصب و میزان مجاز اختلاف:

تولید و نصب عناصر پيش ساخته ، مستلزم میزان دقت مشخصی در ابعاد و اندازه ها است ، تا اين قطعات به طور پيش بيني شده اي در ساختمان قرار داده شوند. بنابراین عمليات تولید و نصب ، مستلزم وجود بازه ای معین  است تا عملیات نصب در محل تعيين شده اجرایی باشد. به همین دلیل دو نوع حد اختلاف مجاز يا خطا در تعيين اندازه هاي واقعی قطعات در نظر گرفته مي شود كه به آنها خطا  گفته می شود : خطاي توليد و خطاي نصب يا جاي بازي .

هر المان تشكيل دهنده ساختمان  ، باید به مقدار كمي از فاصله اي كه در آن نصب می شود ، كوچكتر باشد. اين تفاوت جزئي در مقدار ابعاد ، خطاي نصب يا جاي بازي نصب نام دارد. با کسر مقدار جای بازی از فاصلة مشخص شده المانها در نقشه ها ، اندازه و ابعاد توليد يعني آن مقدار استانداردي كه هر المان بايد در آن جای گیرد را نتیجه می دهد. با مشخص شدن بزرگترين و كوچكترين مقادیر مجاز ، تنها اندازه هايي از قطعات  مورد قبول است كه داخل اين محدوده  قرار داشته باشند. حد فاصل بزرگترين و كوچكترين اندازه مجاز « خطاي مجاز توليد » ناميده مي شود.

 

4-حمل و نقل :

در سازه های پيش ساخته مقوله حمل و نقل از اهميت بالایی برخوردار است . قطعات پيش ساخته باید از كارخانه تا سايت ساختمان با برنامه منظمی بارگيري شده و انتقال یابند . تاخير در شروع حمل ، عدم رعايت تاخیر و تقدم، عدم دقت به هنگام بارگيري و نحوه حمل زيان هاي جبران ناپذیری  به پروژه وارد خواهد ساخت.

از حمل اضافی  قطعات مي باید جلوگيري نمود و قطعات را در نزديكترين فاصله به محل احداث سازه توليد نمود. كارخانه هاي پيش سازي در كاتالوگهاي خود هر یک شعاع مشخصی از محدوده عملکردشان  ذكر مي نمايند ، كه اين شعاع بر اساس هزينه حمل و نقل و وزن المانها و شرايط جاده ها و غيره محاسبه شده است.

المان های  بام و سقف ، پله ، فونداسيون و بلوك ها به شکل افقي حمل مي گردند و ديوارها، پانل هاي جدا سازی و ديوارهاي باربر به طور عمودي. همچنین بعضي المان های خيلي بلند نيز به طور افقي حمل مي شوند مانند ستون ها و بعضی ديوارهاي مرتفع.

به هنگام حمل افقي وزن كل المان های حمل شده نبايد از 90 % گنجايش وزني وسيله حمل تجاوز کند و به هنگام حمل عمودي اين درصد مابين 90 % تا 60 % متغیر است.

در بارگيري میبایست دقت شود كه وزن كل بار تا جای ممکن بشکل يكنواخت در وسيله حمل پخش شود و تقارن وزنی نسبت به مركز ثقل وسيله نقلیه برقرار باشد .

حداقل فاصله بين المانها  مي باید 10 سانتيمتر باشد و استفاده کردن از نوارهاي لاستيكي و يا قطعات چوبی پر كننده در بين المانها مي تواند مانع به هم خوردن آنها به هنگام حمل و ايجاد خسارت شود.

 

5-انبارداري :

جهت دارا بودن شرايط مطلوب كارگاهي مي باید برنامه ای دقيق برای انبار نمودن و ايمني قطعات در محل پروژه اجرا شود. در اين برنامه نكات متفاوتی را میبایست در نظر گرفت :

1 ـ فاصله ای به عرض حدودا  7/0 تا يك متر مابین توده هاي قطعات و همچنین يك راه طولی پهن در میان انبار و چند راه فرعي متقاطع به طول حدودا 25 الي 30 متر مي باید تعبيه گردد.

2 ـ هنگام دپو قطعات میبایست مطمئن شد كه قطعات با يك فرم و مشخصات و اندازه در يك محل قرار داده شود.

3 ـ ارتفاع هر توده از قطعات از 5/2 متر نباید تجاوز کند.

4 ـ هر قسمت از دپو را بايد رو به محوطه عبور علامت گذاری  كرد و با چسباندن برچسب تعداد و نوع قطعات در هر توده مي باید مشخص گردد.

5 ـ پیش از پايان يافتن  قطعات هر توده ، مي باید سفارش جهت قطعات جدید در طول 2 الي 3 روز آماده گردد.

0 0 vote
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments